Amuitz

Hartu dut metalezko pote txikia mahai gainetik. Ireki dut. Hezetasunak hartu du barruko tabakoa, eta hainbeste denbora igarota, usteltzen hasia da. Kiratsa dario. Sudurra potetik urrundu eta berehala itxi dut.

Hartu dut liburua apaletik. Ireki dut. Orri batzuk erori zaizkio: liburuen udazkena. Lizunak hartu ditu lotuta geratzen diren gainerako orri gehienak, eta letrak desagertu dira. Ezin da ezer irakurri. Azala itxi eta berehala utzi dut berriro liburua apalean.

Hartu dut ardo botila sukaldetik. Ireki dut. Edalontzian ardoa isurtzen hasi orduko ikusi dut galduta dagoela, ozpinduta, gardena desagertuta… Ardoa arraskatik behera bota, eta botila zakarrontzira eraman dut.

Hartu dut zure eskutitza postontzitik. Ez dut ireki. Bego bere edukia nire gogoan usteldu, lizundu, ozpindu gabe. Balio izango al du iruzurrak? Bada-ezpada, postontzian sartu dut berriro zure eskutitza.

 

(Olerki antzeko hau ElPutoJackTwist blogean onartu zidan bere jabeak, eta sekulako poza eman zidan, eskerrik asko, putojacktwist, asko ikasi dut zuregandik)

Ai! Burua galduko dut! …gorputza joaten zaidan bezala: gorputza zulora joaten zait, zulo umelera, behebarru bustian gorputz bustiekin elkartu eta nahasteko nire buruaz nazkatu arte, nire burua joana dudala dakidalako.
Baten izana ene pentsamenduan, bestearena ez dakit non, nire inguruan bueltaka, eta ni bitartean katakunba heze epelean gorputzaz gozatzera, burua kanpoan utzita.
Ai! Ez ote dut burua galdu!