Irudiak datozkit burura,
itsasadar urdinaren gainean,
antxetak garrasika bezala.
Urduri, multzoka batzuetan,
besteetan banaka,
arroketatik zelaietara datozkit
ideiak garrasika.
Inguratzen dute nire burua,
gora eta behera dabiltza
oihu karrankariez lagunduta,
zurrunbiloan alde egiteko gero
itsas aldera, olatuen gainetik
antxetak, irudiak
nire ibaiaren bokalean
desagertuz garrasika.
Ez zara etorri geratu ginen orduan, esan zenidan moduan, eta ez didazu hots egin, zure deiaren zain egon naizen bitartean. Baina bakarrik egonik ere, ez ezazu pentsa abandonatua sentitu naizenik.
Zurekin ez egoteak, batez ere zure zain nengoenean, pena eman badit ere, ez ezazu uste etsipenak jota utzi nauzunik. Badakigu biek zein tristea den elkarrengandik aldenduta egotea, zoritxarrez behin baino gehiagotan tokatu zaigulako hala izatea. Okerrago, badakigu zein latzak diren urtaro bakartiak, gure bizitzaren parterik handiena elkarren urrun egin behar izan dugulako. Badakigu ere nola asetzen diren gure bihotzak elkarrekin gaudenean, nola, bizi egarriz, alaitzen diren gure gorputzak garai zaharrak oroitzean. Horregatik zen hain garrantzitsua niretzako zu gaur garaiz agertzea, horregatik hain polita zu hurbiltzen ikustea, etorri izan bazina.
Baina esan bezala, etsipenak ez nau utzi hondoa jota. Aurki, gaur ez bada bihar, edota etzi, zure hurbilekoek behar ez zaituztenean, zure ganoragabeko betebeharrak burututa daudenean, berandu baino lehen, etorriko zara. Eta ni hemen egongo naiz, zure ondoan nire izana abandonatzeko.
