Amuitz

Hitz zaharrek lehentasuna dute. Datozen egunotan hemen jarriko ditudan testuak lehenagotik idatzita ditudanak izango dira. Baina idaztea zer den ez ahazteko, zenbait hitz berri lotuko ditut oraingoan.

Udaberriaren argia izango da, epela, zinematik atera berria naizela edota lagunak agurtu beharra, baina hitz berriak lotu nahi ditut bata bestearen atzetik. Nori (zuri?) adieraziko diot (dizut?) zeruaren urdina bezain amaiezina den hutsune bat ari dela zabaltzen nire inguruan, nire barnean, nire azalean. Denbora behar dut eta inoiz ez dago denbora nahikorik. Denbora maitatzeko, denbora gauza politak entzun eta esateko, denbora alferkeria astintzeko, denbora alferkeria dastatzeko…

Olatu bat hondarrean lehertzen ikusten dudan bakoitzean, olatu horrek Virginia Woolfen samina arrastaka daramala iruditzen zait, eta olatuak lehertu aurretik sortzen duen hutsune mugikorra, neronek utzi diodan ezer ezaren zati bat dela uste dut.

Gaur itsasoa zuri dago. Zumaiako San Telmotik abiatzen da Errotaberrira doan bidea, arroken gainean.

Gaur zerua urdin dago. Bide erdian kostaldea utzi eta Elorriagara iritsi gara.

Gaur mendia berde dago. Garo artetik heldu gara Sakonetara.

Gaur labarra grisa dago. Handik ikusi dugu trena pasatzen tunel batetik irten eta hurrengoan sartu aurretik.

Gaur mundua bakean dago.