Amuitz

Mottora hartu dugu Patxik eta biok. Berak daki inguru honetan ontzia gidatzen, eta berak jarri du martxan. Goizeko seietan abiatu gara kai zaharretik, eta denbora gutxi barru Bidasoaren bokalea atzean utzi dugu, Higer aldera. Portu berriaren parean pasatzerakoan agertu zaigu itsaso zabala, Ondarraitz eta Dunbarriak, Biarritzeraino luzatzen den kostaldea.

Ezkerretara San Telmo utzi dugu, eta Jaizkibel mendiaren azken puntara hurbilduz, farolaren argia ikusi dugu egunsentiarekin borrokan, Amuitzera iritsi aurretik.

Itsasoa bare dago eta Patxik mottora darama arroka ingurura, trebezia handiz.

Atxamartak prestatu ditugu, eta haitzen artean uretara bota.

Txipiroiak hartzen egon gara kulunka etengabean, goiza osoz, noizbehinka kantari, amuak uretara erori zaizkigun arte, haitz handiaren ondoan. Orduan ulertu dugu Amuitz irlatxoaren izena: amu-haitza. Han geratu dira gure aberinak, baina ez gure gogoa, ezta txipiroiak ere.

Patxi pozik itzuli da portura txalupa beteta.