Amuitz

Zure begietatik ikusten ari naiz. Nire begietatik ikusten duzu.
Eguzkiak goxo jotzen du, haizeak laztandu.
Aurten lehen aldiz maiatzaren bian bainatu nintzen Kantauri itsasoan, eta zu zintudan gogoan, noiz pasatuko ote zinen nire gainetik, atmosfera zeharkatuz, etxera aldera.
Gaur bigarrenik bainatu naiz. Gaurkoan desberdina izan da. Gaur zure gorputzean bainatu naiz, Ulia mendiko zuhaiztien babesean, itsaso pikatuan: haizearen ferekak ez nau ni ukitu, zu baizik.
Bitartean alegiazko bizitza amestu dut.

Gaztelako lautada zabalean erreka bat topatu dut eta aita maitagarriarekin egon naiz arrantzan. Ama irakurtzen dago zuhaitz baten aurka eserita. Jakin nahi dut zergatik udaberriko argiak ernetzen dituen loreak, halako batean, margarita handi hauek zirkunferentzia perfektu bat osatu arte. Jakin nahi dut zergatik hitzen jarioa erreka hau eta bertan bizi diren arraiak baino iradokitzaileagoa den. Dena ezagutu nahi dut, musikaren legeak, pinturaren emozioa, zenbakien erregelak, pentsamenduaren logika. Eta dena nire esku dago.
Nire herritik alde egin nahi dut gauza guzti horiek, eta baita mila gehiago ere, ikusteko, ikasteko, harrapatzeko. Nire herritik alde egingo dut ere mutil ederrak amesten ditudalako nire jolas erotikoetan, eta hori gaizki ikusita dago: hiri handian aske izango naiz gorputz lerdenak maitatzeko. Nire herritik alde egingo dut den dena ikasteko.

Hori guzti hori amets egin dut, amets honek luze jarraitzen duela jakinda. Baina oraingoz aztikeria eten beharko dut, hondartza honetatik joan behar dudalako, jantzita joan ere.