Triangelua
Von Thunen jauna bere autoan sartu da, zigarroa piztuta. Motorea martxan jarri eta topatzen duen lehen kaletik behera dator.
Marco tabernan da oraindik, azkeneko gauzak jasotzen, txamarra jantzita. Afaria prestatzeko jakiak hartu ditu poltsa batean eramateko.
Ludovic etxean dago. Ez da egun osoan bertatik atera, buruko mina baitu, udaberriko alergiak eraginda, ziurrenik. Musika klasikoa jarri du mina arintzeko.
Von Thunen jauna haserre dator kotxean. Lan bat egin behar zioten gaur, eta morroia ez da agertu, madarikatua. Maitaleetako batekin saiatuko da haserrea baretzen, bere koipeaz haren gorputza estaltzen.
Marcok dei bat jaso du, oihuka ari zaio ahotsa telefonoaren bestaldean. Berehala egiten ari den guztia uzteko eskatu eta hitz zakarren jabeak bere nagusitasuna gogoratu dio, bere zain egoteko exijituz.
Ludovic pentsakor dago, eta gaur egin gabe utzi dituenak datozkio burura. Agindu zioten enkargu hura, prestatu behar zituen paperak, bere kuttunari erosi nahi zizkion loreak. Azken huts egite honek bakarrik eragiten dio arrangura.
Autoan datorren gizonari zigarroa itzali zaio, gaur bere ondasun beltza urritu zaio, negozio beltza geratu, arima beltza gehiago pozoitu. Poltsa batean afaria daraman gizonezkoak ez daki zer egin, nori kasu egin, ugazaba zikinari edo bere bihotzari. Buruko minez dagoen gizona, berriz, leihora atera da, haize pixka bat arnastera.
Leihotik ikusi du dena: aldapa zeharkatzen zegoen gizon puska, bere kuttuna, airean atera da, ziztu bizian zetorren autoak kolpatuta. Bere maite laztanak poltsan zeraman afaria asfaltoan hedatu da. Etxean arrosarik ez.
Udaltzainek triangelu gorria ipini dute aldapan.
Von Thunen jauna sua eskatzen ari da.
