Amuitz

Badira urteak Madrilera joan ez naizela. Inoiz ez naiz gustura sentitu han, egia esan. Castellanatik behera jaitsi eta inperioaren ministerioak ikusten joan, banan banan, ez zait inoiz atsegina gertatu. Sentitzen dut madrildarrengatik, zalantzarik ez dut jende jator asko dagoela han, baina niretzako hala da orain arte: nonbait atzerrian sentitu izan banaiz, hiri horretan izan da. Parisen, berriz, ez dut irudipen hori sekulan izan, Parisen turista izan naiz, Madrilen, kanpotar. Gure herritik begira antzekoa izan behar luke batean zein bestean, baina, noski, ni citoyen ez naiz, súbdito baizik.

Orain gauzak aldatu egin dira. Ez egoera politikoa desberdina delako, edo ez horregatik bakarrik, gauzak aldatu dira Madrilen lagun berri bat egin dudalako. Nire lehen lagun madrildarra, bada gero! Gure begiradak ez dira inoiz gurutzatu, sekulan ez diogu elkarri ahotsa entzun, eta hala ere, taberna olerkari bat antolatzera iritsi gara. Niretzat, harrigarria.

Hortaz, gaur arratsaldean trena hartu, eta hara noa astebeterako. Tarte horretan, ez dut hemen ezer jartzeko asmorik. Agian, aukera badut, zer edo zer jarriko dut, baina ez dut uste. Nahiago dut gauza berriak han idazten joan, eta itzultzen naizenean zuentzako hemen ipini.

Ondo pasa beraz, egun hauetan. Ni ondo izango naiz, ziur egon.