Madrilera noa
Badira urteak Madrilera joan ez naizela. Inoiz ez naiz gustura sentitu han, egia esan. Castellanatik behera jaitsi eta inperioaren ministerioak ikusten joan, banan banan, ez zait inoiz atsegina gertatu. Sentitzen dut madrildarrengatik, zalantzarik ez dut jende jator asko dagoela han, baina niretzako hala da orain arte: nonbait atzerrian sentitu izan banaiz, hiri horretan izan da. Parisen, berriz, ez dut irudipen hori sekulan izan, Parisen turista izan naiz, Madrilen, kanpotar. Gure herritik begira antzekoa izan behar luke batean zein bestean, baina, noski, ni citoyen ez naiz, súbdito baizik.
Orain gauzak aldatu egin dira. Ez egoera politikoa desberdina delako, edo ez horregatik bakarrik, gauzak aldatu dira Madrilen lagun berri bat egin dudalako. Nire lehen lagun madrildarra, bada gero! Gure begiradak ez dira inoiz gurutzatu, sekulan ez diogu elkarri ahotsa entzun, eta hala ere, taberna olerkari bat antolatzera iritsi gara. Niretzat, harrigarria.
Hortaz, gaur arratsaldean trena hartu, eta hara noa astebeterako. Tarte horretan, ez dut hemen ezer jartzeko asmorik. Agian, aukera badut, zer edo zer jarriko dut, baina ez dut uste. Nahiago dut gauza berriak han idazten joan, eta itzultzen naizenean zuentzako hemen ipini.
Ondo pasa beraz, egun hauetan. Ni ondo izango naiz, ziur egon.

Isla de anzuelos
Hoy has traído a nuestra casa
la galerna y el viento salado.
Hoy has traído la risa,
una risa cansada y silenciosa
que tiene más de recuerdo que de risa:
enmudeces y pierdes la mirada
y entonces ríes
y esa risa viene llena de paseos
en bicicleta
por senderos y bahías,
camino del faro,
de tardes eternas con amigos.
Hoy trajiste un abrazo a nuestra casa,
una conversación,
trajiste tu corazón en un teléfono,
y le hablaste en vuestra lengua secreta.
Hoy has desparramado por el aire
palabras mágicas que destruyen el humo de las fábricas:
Sakoneta, Tokiberri, Lerín, Hondarribi,
palabras que se elevan hacia el cielo,
y vuelan alto y escapan y explotan sobre los rascacielos.
Hoy trajiste la nostalgia por un pasado
que no hemos compartido
pero que desgranamos
y vamos lentamente haciendo nuestro.
Hoy no he tenido que esperar tu carta en el buzón.
Comment by Jose L Serrano — 2006 - 06 - 12 @ 8:31 am
La amistad, los viajes, los terrenos sin abonar….. todo ello nos abre un mundo desconocido y hace que dejemos de ser turistas, siervos (sobre todo) para ser ciudadanos y amigos de nuestros amigos.
Comment by cristina — 2006 - 06 - 12 @ 4:56 pm
Y se acabó, esta noche recorrerás estas mismas vías que te trajeron y nos dejas un poquito más solos, un poquito más huérfanos. Vuelve pronto.
Comment by José L Serrano — 2006 - 06 - 15 @ 4:13 pm