Sustrai
Bazegoen ikastolan haur bat, Sustrai, gehienetan dena gaizki egiten zuena. Saiatu, saiatu egiten zen gajoa, baina bere esfortzu guztiak alperrik izaten ziren, eta zenbat eta lan handiagoa hartu, orduan eta emaitza kaxkarragoak lortu. Egun batean, marrazki bat egin behar zutelarik, gelako ume guztiek eman zioten beren lana irakasleari, eta Sustrai, bere lana ardura osoz burututa, hara joan zen koloretako orriarekin irakaslearen mahairaino, eta beste marrazki guztiekin nahasi zuen berea.
Irakaslea marrazkiak begiratzen hasi zenean, haurren izenak gaizki irakurrita-edo, honela zuzendu zitzaion Sustrairi: Ene bada, mutiko, azkenean lortu duzu itxurazko zerbait egitea! Eta eskutan marrazkia hartuta, gela guztiari erakutsi zion irudi benetan ederra.
Orduan Sustraik, erabat minduta, honakoa esan zuen: Andereño, hori ez da nire marrazkia, hori Uraitzek egin du, nirea hor edukiko duzu, mahai gainean.
Denak konturatu ziren Sustraik berean jarraitzen zuela, saiatu arren, ez zuela asmatzen marrazki politak egiten.
Gau hartan Sustraik ez zuen lorik egin, negarrez zegoelako, konturatu gabe irakaslearen eta bere gelakideen ikuspuntua ez zela kontutan hartu beharreko bakarra, bereak garrantzi gehiago zuela besteena baino.
Baina Sustraik negarretan jarraitzen zuen: zergatik jaso behar zuten beti besteek miresmen eta oniritziak?
