Amuitz

Zure hatzak bidegurutzea erakusten du.

Alde batera bidea laua da, zabala, zuhaitzen itzalak babestua. Beste aldera, berriz, badirudi bidea galdu egiten dela arroken gainean, malkarrean, oteak eta belarrak ezkutaturik, aldapa gora eta behera.

Bide zaila hartu nahi duzu, eta nik zer egin jakin ez.

Zure besoa nabari dut nire gorputzaren inguruan, gerria atxiki duelarik.

Biderik zailena hartu duzu, eta nire zain geratu.

Modu batez aurreikusten diren gertakariak zein desberdin ikusten diren gertatu ondoren.

Hala, itzala eta noiz behineko ostatua utzi, eta mundu ezezagunera naraman bizitza traketsa hartu dut zurekin. Arriskuz betea. Oztopoz gainezka. Ezustekoz josia.

Berriro ere bide lasaia aurkitzen badugu, maitea, bihotzekoak jo gabe iristen banaiz xenda errazera, aspertuko naiz, ziur, bizitza erosoagoa aurkitzen badut ere.

Baina, hala ere, ezin dizut aitortu nahiago dudala hau, honela egokitu egin zait eta besterik gabe onartzen dut, hori da dena.

Erreko nuke zigarro bat, baina nahiago dut zutaz oroitu.

Dutxa epel bat hartuko nuke, baina horretarako ere epelegia naiz.