Amuitz

Hau da ibaiaren inguruan egindako buelta bat, zubi nagusitik beste aldera igaro, hango espaloitik zubi berria topatu arte, ibaia gurutzatu berriro ere eta honako aldetik itzuli. Ur gaineko petrilean eseri naiz, hemeretzigarren mende bukaerako etxe dotoreak aurrean. Ura mantso dator, jendea paseotik dabilen modu berean. Joanekoan haizea aurka neukan, orain, eserita nagoela, hego haizeak astintzen dizkit ileak. Hegotik datoz hodei beltzak, mehatxagarriak, haizearekin batera, baina nire hodei beltzak, berriz, haize berak eramaten dizkit, haien mehatxuak usatuz. Mutil bi ikastetxetik atera dira, trena dator burdinbidetik hona, txirringa banku baten kontra jarrita dago, autoak dabiltza ezkiagan behera. Gizon trajedun bat pasatzen da nire atzetik telefonoz hitz egiten, sendagilea omen da eta lanari buruz ari zaio norbaiti.

Orduan burura etortzen zait malenkonia erraldoiaz sufritzen duenaren tristura, izanaren hutsalaz barrua hustu egiten duenaren ezinegona, udazkeneko hosto eroriek lur jota uzten dutenaren estutasuna. Haizeak berarekin daramatza atmosferaren partikula guztiak, dena gardena da, dena epel eta garbia.

Udaberrian egutegia begiratzen dut eta orri berriak irteten zaizkiola ikusten dut, egun berri banarekin, esperantza berri bat egunero. Udazkenean berriz, egutegiaren orriak erortzen ikusten ditut, zuhaitzen hostoak bezala, agortutako egun bat, joandako egun bat gehiago.

Altxatzen naiz petriletik, txirringa hartu eta pedalei eragiten diet, burutik ezin kendu idazle madarikatuen hitz nahigabetuak, eta ibaiaren ondotik jarraitzen dut itsas aldera, zubi airosa topatu arte nire itzulingurua amaitzeko, ezin dut ahaztu etxean bazkaria prest daukadala, mantso nabilela ur umea bezala, bizitza gardena dela udazkeneko hego haize bortitza bezala, nire zain zaudela.