Ikusle bakarra
Kresala Zine Elkartea ezaguna da Donostian, duela urte askotatik zinema emanaldiak eskaintzen dituelako, astelehenero. Noizbehinka Arrasate kaleko aretora hurbiltzen naiz karteldegietatik kanpoko emanaldiak ikusteko, zinema desberdina, zaharra batzuetan, exotikoa besteetan, interesgarria gehienetan. Aurreko astean ikusten ari nintzen Vai-e-vem filmetik atera nintzen proiekzioak ordubete zeramanean; egia da aspaldian ez nuela hori egiten, baina zuzendaria (J.C. Monteiro, berau ere aktore nagusia zena) pedante bat iruditu zitzaidan, sasi-umore baldarrez betetako istorio hartan.
Gaur ordea bestelako film bat ikusi dut, Xiao Jiang zuzendariarena, gazteleraz Memorias de China titulua badu ere (zergatik egiten dituzte beti astakeria horiek?), ingelesezko izenburua Electric Shades da, hala esaten baitiote –itzal elektrikoak– txinatarrek zinemari. Bide batez aipatuko dut jatorrizko titulua ez dakidala, zeinek asmatu txinerazko hizkiekin!
Ume batzuk agertzen ziren kaleko zineman pelikulak prismatikoz ikusten, eta ondoren, prismatiko haietan geratzen zitzaizkien eszenarik goxoenak gordeta, umeen memoria eramangarria izango balira bezala. Ez da nire asmoa filmaren kritika egitea, halako batean entzun dudan esaldia hona ekartzea baizik: “ni izango banintz film bateko protagonista, ikusle bakarra neu nintzateke”. Hori entzun dudanean geratu bainaiz une batez pentsatzen bakoitza dela bere benetako pelikula propioaren ikusle bakarra.
