Amuitz

Idazle frakasatu bati buruzko eleberria irakurri dut. Bertan, protagonistak idatzi eta idatzi egiten du, baina idazten duen guztia zakarretara botatzen du. A zer topikoa! Eleberriaren egileak dio berari gertatutako gauza bera dela bere protagonistari suertatzen zaiona, orriak bete ondoren, gustatu ez eta baztertzen omen dituela.

Gerta liteke anbizio gutxi behar izatea idazterakoan, edozein musika taldeko bateriari erreparatzen diozula, teklatuari besterik gabe eragitea. Dunbalaren erritmoan behatzak astindu, ateratzen ari denari behar baino arreta gehiago jarri gabe, gaur egun beste munduko zerbait idaztea ia ezinezkoa baita.

Gakoa izan daiteke, bestela, irakurtzeko orduan zorrotzegia ez izatea, horrenbeste gauza irakurtzeko ditugunean erlatibitate puntu bat hartzea, azken finean, zaila baita aparteko bitxia topatzea begi-bistan jartzen ditugun letra guztien artean.

Idazleen madarikazioa izango ote da, beraz, paperak sutara botatzea haietan esaldi baten hasiera zirriborratu ondoren. Aurrera ekiteko norbaiten epaia behar denean, edonork erabat mugaturik topatzen duelako bere burua. Eta zama handiegia da besteen oniritzi eternoa bilatu beharra, batez ere azken hitza dutenak profeta santuak baldin badira.

Agian zorte handia da idazle ez izatea, horrela hitzak harilkatu eta gero, ez baituzu inolako trabarik haiek gordetzeko. Nori axola dio, esaterako, hemen idatzitakoa? Nik berdin berdin ipintzen dut testu hau zintzilik, ordenadorearen zakarrontzira eraman beharrean. Hau ote nire zakarrontzia?