Soroslea
Irudirik gabeko gizona bere istorioa kontatzen hasi zen irratian. Ordu haietan entzuleak gutxi ziren. Bazegoen lo hartu ezin zuen emakume bat bere mesanotxeko aparailua piztuta, kontakizun sinesgaitz hura harriduraz entzuten. Bere semeetako baten gaixotasun kronikoa zaintzen ari zen aita kezkati bat etxeko egongelan zegoen irratiko esatariari kasu egiten. Askoz ere urrutiago, ikasle gazte batek liburuek ziotenari ezin jarraitu, eta nahiago zuen bafleetatik irteten zen ahots sakonari arreta jartzea. Ez ziren askoz entzule gehiago izango irudirik gabeko gizonaren istorioa jarraitzen ari zirenak ordu txiki haietan.
Tontor erraldoi beltzetan ibili nintzen oinetakoak urratuz. Elur zuritan hotza sufritu nuen, eta basoetan galdu nintzen sarritan. Kanposantuetako hilobien artean ahaide zaharren arimak ikusi nituen hegan, eta gaztelu erorietan borroka latzen garrasiak entzun. Jaitsi nintzen hirira, eta gizon-emakume zorabiatuen zaratak ni zorabiatu ninduen. Ez nuen aukerarik, itsasoraino heldu behar izan nuen, eta bertako olatuek nire gorputza bereganatu zuten. Itotzekotan nengoela, gorputz lerden eta gihar indartsuko erdi-jainko batek bere besoetan hartu ninduen, eta ur handien zurrunbiloetatik salbatu. Esker onez, hondartza ondoko belardian besarkatu nuen eta bere aurpegi ederrean muxu eman nion.
Une horretan, irrati-entzuleek ikusi zioten aurpegia esatariari, jakin baitzuten haien bizitzetan aspaldian gertatutakoa kontatzen ari zela, ohartu baitziren ahots sakoneko kontalariak haietako bakoitzaren amets eta beldurrei heldu egiten ziela. Eta haiek ere, irrati uhinen bidez, beren sorosleari muxu eman zioten orduan. Hala egin zuten gauero aurrerantzean.
