Ehun eta bat
Ehun gutun idatzi dizkizut eta guztiak apurtu. Ez ditut denak oroitzen, duela urte asko hasi nintzen horretan. Lehenengoa idazten ari nintzelarik, banekien ez nizula bidaliko, baina orriaren bukaera arte jarraitu nuen, sinadura jarri arte. Gero apurtu egin nuen.
Hurrengoarekin hasi nintzenean, borondate guztia ipini nuen letra haietan, esan nahi nizkizunak ondo adierazten, horrela gutuna ez bidaltzeko arrazoirik izango ez nuelakoan. Eskutitz hura bukatu eta kartazal batean sartu nuen. Baina aurrekaria kontutan hartuz, zirrara beldurgarri bat sentitu nuen eta hura ere puskatu nuen, kartazala eta guzti. Hurrengo batekin saiatu nintzen, eta hartarako zigilua ere prestatu nuen, baina hari su eman nion postontzirako prest zegoenean.
Ohitura ez nuen galdu, dena den. Laugarren bat iritsi zen, eta gehiago ere. Karta haietan milaka kontu azaltzen nizkizun, txorakeria ugari tartean, baina guztietan irakurri nahi ez zenuen hura idatzita zegoen. Horregatik txikitu nituen denak.
Gaur ehungarrenera iritsi naiz. Denbora ez da alperrik pasa, mundua aldatu zaigu, baina oraindik ere usadioari eusten diot. Osorik idatzi dut, goitik behera errepasatu, eta puskatu dut. Ehun gutun idatzi dizkizut eta guztiak apurtu.
