Saminaren aurpegia
Bilatzen dut nire iraganean, eta gauza bera aurkitzen dut behin eta berriro, eta badakit nire iragan horretan ere, gazteago izanik eta atzera begiratuz, beti gauza horixe bera aurkitu izan dudala. Eta inoiz ezin izan diot izenik jarri, formarik eman, doinurik ezarri.
Baina izen, forma eta doinurik gabeko zera topatzen dudan bakoitzean idazten hasten naiz, mamuari heltzeko. Eta izkribu zaharrak irakurtzen ditudanean, haietan ere saiakera berdina antzematen dut, obsesio pisu bat, betebehar errepikakor bera. Erraza litzaidake hona hitz zaharrak ekartzea, askotan errepikatuak, inguru desberdinetan kokatu izan ditudanak nire bilaketa amaigabea ezkutatzeko metamorfosian.
Ez dut horrelakorik egin nahi, ez dut jada esandakoa argitara ekarri nahi, erabat gogaitzen nauelako. Baina hemen dago nahigabean, ostera, patuak aldiro ekartzen didan sentipen hau. Gaur ikusi dut antzeko samin sakona aktore baten aurpegian, gaur irakurri dut oroimen nostalgiko bera nobela bateko pasarte mingotsean. Gaur badakit zuloa ez dela inoiz amaitzen, eta ez naizela ni bakarrik bertan erortzen ari.
Hats isil horri izena jarri nahi nioke, forma eman, doinua ezarri, eta aspertzen nau etengabeko bilaketak, betiko zurikeriak, amaigabeko ezkutatzeak. Eta aldi berean badakit hau guztia gezur handi bat besterik ez dela, nire arima liberatzeko nahikoa nukeela hitz bat, bi agian, hemen idatziko banu. Horretarako hasten naiz behin eta berriz bilatzen nire iraganean, baina ez naiz sekula inora heltzen.
Gaur, gutxienez, aurpegia ikusi diot mamuari, duela urtebete ikusi nion bezala. Auto zahar bat gidatzen zihoan gari berde arteko errepideetan, mendikate malkarren gibelean, inoiz zahartuko ez den amodio baten lekuko. Aurpegia ikusi diot, baina ezin izan diot doinurik ezarri.
Hor dago ba bilatzearen zera, xarma hori. Aurkituz gero baina, zerri ekin, zer idatzi, zerrekin fantaseatu edo amets egin?
Comment by Julen — 2007 - 02 - 26 @ 2:56 pm
Hace tiempo vi un foto en casa de un amigo común, en el píe ponía
“Si quieres ahorrarte la lectura mira solo la foto: dice mucho más” me quedé allí, solo mirando, traté de buscar palabras para el rostro que estaba contemplando, no encontré en mi memoria ninguna que pudiera definir lo que mis ojos veían.
Me has vuelto a traer esa cara a la memoria, he vuelto a ver esa mirada azul envuelta en nubes negras que me ha acompañado durante mucho tiempo, siempre como una sombra pegada a mí.
Hoy has hecho que retroceda en el tiempo, he buceado en lo más profundo de mi ser en busca de respuestas, allí todo seguía negro, ni un atisbo de luz, he tenido que subir rápidamente, me estaba ahogando.
De vuelta a la superficie, aún hoy, me sigo preguntando ¿por qué?
Solo sé que esa cara de amargura me acompañará durante mucho tiempo, ambos emprendimos un viaje sin retorno.
He venido a tu casa a brindar contigo por los espectros con tu Gran Reserva.
Comment by enero20 — 2007 - 02 - 28 @ 10:08 pm
Bravo, bravo, bravo Enero20
Comment by cristina — 2007 - 03 - 02 @ 3:00 am