Soila
Lau zutabe gainean jaso zuten mahaia,
marra lodiz margotu,
eta azalera urratu, hantxe –zuloan– tinta isurtzeko.
Esan beharrekoa esanda zegoen,
ez ninduten zelatatzen, aske nintzen
mahai jokoan aritzeko.
Txabola erdi erori baten antzera
–egur zatiak lur biziko zoruan–
atalak erortzen zitzaizkidan,
afixak txintxeta bakar batetik zintzilik,
kanutotik isurtzen zen ur zikinak
dekoloretu zituen argazkiak.
Mamia aurkitu nahi nuen,
eta gainerako guztia betiko utzi.
Agure bat agertu zen
eta ez zeukan zentzurik.
Ontzi galdua aurkitu nuenerako,
arrangura zen nagusi,
gainetik begiratu behar izan nuen arretaz
dena aukeratzeko,
eta gauza guztien artetik,
oroimenean arrastoa egingo zidana eskuratzeko.
Arku gotiko gurutzatua eraiki zuten
lau zutabeen gainean,
soila, apaindurarik gabea,
mundu zaharretik iritsitako artistaren hitzetan.
