Airean zegoen, ez gora ez behera, nonbaitetik iritsitako luma pisugabea.
Halako batean, inguruan norbait igaro zelako-edo, korronte batek bultzatu zuen lurrera.
Bere arintasunak eraman zuen arrastaka harlauzen gainean, patio bukaerako paretaraino.
Harri txingor bat da bere atseden lekua, haize boladetatik urrun.
Lore bat hazten ari da harriaren eta lumaren ondoan.
Patioko paretan zulo bat dago atetik hurbil, handik ikusten da lautada.
Etzan, eta arnasa sakon hartzen hasten naiz, lasai, atseden hartzeko, loak irentsiko nauen zain geratzen naiz, lokartzen noa, pentsamenduek alde egiten didate pixkanaka…
Azkenean, badirudi burmuina hustu egiten zaidala, gogoeten itsasoa baretzen dela, ametsen erresumara hurbiltzen ari naizela.
Eguneko nekeak urrun, iluntasun atsegin batera amiltzen naiz, biharamunean indarberrituta eta kementsu esnatuko naizelakoan.
Baina loa ez da erabatekoa, ez da sakona, une oro Saharako lur arrea daukat gogoan. Ez dakit nola, bat-batean, obsesioa balitz bezala, nahi eta nahi ez, nire burua Dajlako wilayan kokatzen da eta han igarotako egunak biziberritzen hasten naiz, eta Mamaduri arropaz eta argazkiez betetako pakete bat prestatu behar diodala etortzen zait burura, eta han egongo banintz bezala pentsatzen hasten naiz. Dena aldatu da baina ez dakit zehatz zergatik, naturaren kolore homogeneoen artean gailentzen diren kolore biziengatik, agian, edota begi ilunen alaitasunagatik, behar bada.
Atzo, une batez iruditu zitzaidan etenik gabeko obsesioa aldentzen ari zela, bazkalondoan hutsean lokartu nintzelako telebistako irudien laguntzaz, besterik gabe. Baina ez, gauez agertu dira berriro hondarra eta zerua, haizeak astintzen dituen darrah dantzariak eta eguzkiak zulatu nahi dituen elzam arin eta sendoak, izarrak -ipar hemisferioko izar guztiak-, eta nahigabean zelatatzen ditudan eskuak, esku lotuak, besoak, beso besarkatuak.
Dena hasi zen Dajlatik atera baino lehen, bezperan, Clubeko atarian eserita nintzela ilunabarra begira. Hautsa sartu zitzaidan sudurrean, eztarrian, begietan, eta ezin izan nion eutsi marrantari. Paralisi moduko batek giharrak gogortu zizkidan, eta han geratu nintzen, lurrean botata, belaunak minduta arrastaka ibilitako oinetakoen gainean.
Gau ilunak ez zuen ezer konpondu, izarrak eskura eduki izan nituen arren.
Biharamunean, argazki ilara bateko irudiek eztanda arazi zuten zerua. Bakar bakarrik egon nintzen une batez, jendez inguraturik izan arren. Dena bilduta zegoen han, nire hamabost urtetako ezjakintasuna, nire gaztaroko xalotasuna, bide erdian edo bide ertzean galdutako amodioak, heldu garaiko heldutasuna, nire amaigabeko pazientzia eta gauza txikiekin liluratzeko gaitasuna. Bizitza berriro ere bizi izan nuen, presaka, jakin bainekien horrelako une xarmagarriak errepikatzeko aukera agortu dela. Zoritxarrez.
Gero etorri ziren agurrak, eta Lekheilaren negar zotinak, eta Mamaduren besarkadak, eta umeek antzematen zuten etorkizun zapuztua. Eta ondoren, ezer eza, hutsa, zeru eta lur guztiak garbi garbiak, hodeirik ez, belarrik ez, biderik ere ez handik alde egiteko, argia soilik, hondarrezko itsasoa, eta nire malkoak.
Ezin nuen jasan jende hura ezer ezaren erdian abandonatzea, baina inozoa ni, haiek dira ni abandonatu nautenak guzti honen erdian.
Durbante baten atzean ezkutatzen diren begiak
-eta hauen begirada infinitua-
basamortuko biztanleengan ikusi ditut
eta ezin dut handik ihes egin.
Ederra da desertua
gizon emakume ederrek
beren arrastoa
hondar beroan
uzten badute.
Euri emankorraren ura
sahararren begietatik
isurtzen da.
Arima gainezka utzi dit uholdeak.
Eman dugu bira oso bat
eta gehiago,
bi udaberri eta bi eten,
ahaztu egin dugu, eskerrak,
bidean botatako zaborraren herena,
eta ikusi ditugu, beira ilunen atzetik,
bertako zuhaitzak eta itsasoak, urrunean.
Oraingoan ere mundu berrien bila
irten da arima,
mende zaharren bila, bihotza,
gaurko beharren atzean, arkatza.
Berehala,
edozein unetan,
hemen loratuko da beste lurretako ernea.
