Oroituz, etortzen zait negarra begietara. Duela hainbeste urteko gau luzeak oroituz malkoak datozkit begietara. Orduan ere musikarien abestiek hunkitzen ninduten.
Oroituz, gogoratzen ditut hainbat ilunabar, trena hartu eta inguruko jaietara hurbiltzen ginenekoak. Trena hartu eta ezeren beldurrik ez, bizitzarako itxaropen osoa baizik, nora joan eta berdin dio, zarata dagoen norabait hurbildu, gora eta behera egin kale berriak ezagutzen, taberna berriak ezagutu garagardoa edaten, denbora aurrera joan ahala burua galtzen goazela sentituz.
Nola ez oroitu gau haiek, gau eternoak batez ere neguko gauak baldin baziren, sekulan argitzen ez zueneko gauak, etxera bueltatzeko ordua atzeratuz luzatutako gau amaigabeak, pozik, adiskidetasunaren estalkiaren barruan ibiliz, beste tren batek oheraino hurbiltzen gintueneko gauak.
Gau haietako detailerik txikienak ere gogoratu ahal izateak emango lidake oraingo bakea, oraingo zoriona.
Baina hura dena oroitzeko ezinak jota, erreko nituzke orain hitz hauek nire barrutik zure oroimena usatzeko, erreko nuke zure oroimena zerorri nire barnetik alde egin arazteko, nire barnea erreko nuke zuregandik alde egiteko, zu zaren hutsune beltz horretara indar guztiz erortzen jarraitzeari uzteko.
Ezin dut, gainditu nauzu, irabazi.
