Bi egun eta erdi iragan ditugu metro geltokien barruan, tuneleko pareta borobilduan bizkarra lotuta. Gure aurretik lau minuturo igarotzen ziren trenetako leihoetan hiriko monumentuetako afixak zeuden itsatsita, kale, etorbide eta bulebarretako argazki handiak, etxe eta eraikinetako dekorazioan erabilitako irudiak. Trenaren burua tunel ilunetik geltoki argitsura sartzen zen bakoitzean, jendea urduri hurbiltzen zen andenaren ertzera, eta bagoietako abiadura moteltzerakoan, ateetara jotzen zuten presaka. Horrela leihoetako argazkiak ikus genitzakeen momentu batez: estatuak, farolak, dorre gotikoak, urrezko kupulak, zubi apainduak, eskailera kiribilak eta harmaila itzelak, zutabe loriosak, enparantza erraldoiak, erdi ezkutuan gordetako txoko xarmangarriak, autoz betetako harrizko galtzadak, atari dotoreak…
Eta bat-batean, txirrinak jotzen du, trenak emeki abiadura hartzen du eta laster batean geltokiko beste aldeko tunel beltzetik desagertzen da. Hurrena iritsi arte: bere leihoetan itsatsitako afixetan estatua gehiago ikusiko ditugu, harmailak, kupulak eta dorreak, gehiegikeri guztien apologiazko ikurrak, eta bitartean jende uholde bat gure aurrean metrora sartzen eta metrotik ateratzen. Bi egun eta erdi igarota, azken trena hartuko dugu geltokira iritsitako gainerako bidaiariekin batera, tuneletako bihurguneetan galtzeko.
