Ontziaren arrastoa, uhara
Bidaiari-ontzi handia,
eta ni txopan,
baranda zuriari ondo helduta
itsasoari begira.
Ontziaren azpitik gora datoz
zurrunbiloak trumilka
apar zuri fina etengabe mugituz,
eta aparra itsasoko azaleran geratzen da kulunkan
ontziak aurrera jarraitzen du eta.
Nabarmentzen da barkuak itsas irekian
utzitako uhara luze zabala:
itsasoaren amaiera eta zeruertzean desagertzen da,
begiradak harrapatzen duen eremu osoan
uraren kolore urdin iluna
eta zeruaren urdin garbia.
Ez dakit nondik nora doan ontzia,
ez dakit zein itsasotan,
ez dakit zenbat denbora daramadan txopan
barandari lotuta, begirada ur arrastoan galduta,
bakarrik dakit ipar-ipar-ekialderantz doala barkua,
eta ni bakarrik nagoela txopan beltzez jantzita,
zeruan eguzkia astiro mugitzen delarik
eta uretan ontzia.
Motorren zarata ur azpiko makina gelatik
barku osora hedatzen da poliki,
ia entzunezina izan arte,
haizeak fin jotzen du, hotza ari du,
baina ez da nabari,
ez da ezer nabari,
ontziaren uhara itsasoan galtzen delarik.
