Han nonbait
Arnasa hartzen zuen bitartean gogoratu zuen eguzkiaren kolorea arratsaldeko azken orduetan. Oraingoan ez zuen eguzkirik ikusten, baina bai eguneko azken eguzkiaren koloreko zuhaitzen hostoak, urrez jantzita. Jarraitu zuen aurrera, zuhaitzetatik erortzen ziren hostoak zapalduz astiro, eguzki zaharra gogoan eta arnasaren airea birikan. Parkeetan umeak korrika ikusi zituen, espaloietan agureak kuzkurtuta, zubia igarotzen zuten oinezkoak haizearen aurka borrokan.
Ez zion balio oroimenak, eguzkia ikusi nahi zuen kostako muinoen atzean ezkutatzen. Ez zion balio begiak itxi eta suzko borobil gorrixkaren argizko azken hatsa gogoratzeak. Espaloiak igaro zituen, kaleak eta hondartzak, eta pasealekuetako zuhaitzen hostoak gainera zetozkion haizeak bultzatuta, benetako argia ikusi nahi zuen, han aurrean nonbait.
Ilundu zuen, eguzkia desagertu zitzaion bistatik hodeiertzetik behera egin aurretik, gauaren iluntasuna jasan behar ez izateko piztu ziren kaleko farolak, eta hondartza gaineko itsasargia, eta autobusetako fokuak. Baina jarraitu zuen han aurrera norabait, interruptorea ikusi zuen arte paretaren kontra itsatsitako hostoen azpian, eta ez zion eragin behar izan argi guztiak itzaltzeko, ia argi guztiak, bilatzen zuena han bertan baitzegoen, nonbait.
