Atsedenaldi labur honetan
desagertzen zara
ni hemen utzita.
Ez zaitez joan,
eska nezake oihuka,
ez nazazu utzi,
garrasika.
Zeuk jakingo duzu
zer den nahitaezkoa,
joan zaitez lasai,
emadazu atsedenaldi labur bat,
nik bitartean
argazki zaharrak aterako ditut kutxatik
eta haiei begira geratuko naiz.
Zimurrik gabeko aurpegiak,
mendi arteko bide galduak,
itsasoa, beti itsasoa,
eta zure zain egotearen patxada.
Gerrikoa mahai gainean eta zapatak lurrean,
gorputz biluzia ohean,
arnasestuka, negar zotinka.
Ez ote zegoen ordu hoberik,
egun hoberik,
honetan hasteko?
Ezin ote genuen biharko utzi?
Ez da ezer,
aldaketa bat bizitzan, beste aldaketa bat,
ez da ezer hori baino gehiago,
izarrak ezin ikusi ilargia aldamenean dutela,
hori besterik ez da, ia ezer ez,
arima berpizten duen ur bedeinkatua
errekan behera joaten utzi,
hori bakarrik,
eta baita ere, baina ia konturatu gabe,
etengabe pentsatzen egotera kondena,
lotarako orduen galera,
hori dena,
hemendik hara ibiltzea,
adimenaren berreskuratzea,
galdutako bizipoza edonon aurkitzea,
guzti hori ere bada,
bizitza dastatu eta harekin jolastea,
desesperaziozko negarra utzi eta
alaitasunezko malkoak isurtzea,
arnasestuka,
gorputz biluzia ohean,
gerrikoa mahai gainean eta zapatak lurrean.
Gaizki sintonizatutako
irrati aparailu baten antzera,
etengabe hedatzen da
inguruan zarata errepikakorra.
Erantzunik gabeko durunda,
ahots bat burbuila bat bezala
burrunbada baten erdian,
ezer esaten ez duen ahotsa,
hots ulertezina airean,
eta entzulearen jarrera asmaezina
entzulea labarretik eroritako
harri itzela bezain gorra denean,
euriaren higadura betierekoaz
baino gutxiago asaldatzen dena
gaizki sintonizatutako
irrati hots gogaikarriaz,
atzo bezala gaur ere
aspertzen duen irudi errepikariaz.
Gero isiltasuna egin zen,
ez zegoen ezer ulertu beharrik,
dena esanda zegoen.
Ur-jauziaren ondoko belardian eseri naiz
eta uraren joana begiratzen jarri,
etengabe erortzen diren milioika tanta,
hosto galduak eta arrokei higatutako hautsa.
Urak eta zaratak harana ebaki dute urteetan
indarrez zulatu haitzak, ebaki mendiak,
eta nik, pote txiki batean ur apur bat hartuta
poliki marraztu dut akuarela txiki gardena.
Aukera galtzen utzi zenuen
eta orain, keinu uzkurrez
bere txantxak gogoratzen dituzu,
bere eskuak zure gorputzaren gainean,
bere irribarre zabala
eta bere algarak, zabalagoak
gau alaien ostean,
zure belarrietan entzuten dira
orain, beste basoetan,
iritsi ezin dituzun
beste urbazterretan bilatzen ari dela
susmatzen duzunean,
orain, badakizunean zure denbora, berea,
lertxun dardaratien hostoekin batera
ur gainean geratu zela,
eta hosto haiekin joan zela, horixka,
zubian behera desagertu arte,
zure bizitzari lapurtutako
azken lasto lehorren artean.
