Lainotu da lorategia,
zozoak eta txolarreak kantari dabiltza,
arratsalde grisa, hutsa.
Kea dator mendi magaletik,
erramua loretan da, hori iluna,
eta pikondoaren hostoak agertzen hasi dira
adar biluzietan,
berunezko zerua hirian,
likenetan bildutako enborrak,
arratsalde grisa, hutsa.
Ken ezazu hau guztia nire gainetik.
Alde egiteko baimena hartu zenuenetik
ez zaitut ikusi berriro,
zure hanka sendoen pausoak
nolakoak diren ahazten ari zait,
zure ile beltza
eta aurpegi alaia
lausotu dira oroimenean,
eta hala ere badakit
hemen zaudela,
gurpilaren hurrengo biraren zain,
nire behatzetako puntak
alaitzeko unearen bila.
Zuk bidalitako izkribua
laztantzen dudanean,
beldur naiz gogorik gabe
ematen diren musuak bezalakoa
izango zarela niretzat.
Gure mundua ez da erresuma honetakoa,
gure airea, ziega honetakoa,
gure argia, egun beltz hauetakoa.
Eskatuko nizuke
erresuma honetatik atera nazazula,
ziega honetatik,
egun hauetatik.
Baina zu ere harrapatuta zaude
egun hauetan,
ziega honetan,
erresuma arrotzean.
Liburuko orrien artean galdutako hutsune zuriak. Mahai gainean zegoen paper puska batean idatzita zegoen esaldia, mezu kriptografiko baten moduan, baina ez zuen gogoratzen noiz idatzi zuen, zertarako. Paper puska horren ondoan hamarnaka liburu zeuden pilatuta, ehunka orri, milaka hitz, eta haien arteko hutsune zuri guztiak. Ez zekien nola hasi zuriune guzti haietan adierazpen ezkutu bat bilatzen. Baina jarraibideak argiro erakusten zuen han bilatu behar zuela, liburuko orrien artean galdutako hutsune zurietan. Esaldiak aukeratzen hasi zen, batetik besterako igaroan ustekabeko mezua aurkitu nahian. Baina esaldi batetik bestera hutsune tipografiko bat bazegoen ere, irakurtzen jarrita hutsuneak desagertzen ziren, eta irakurraldiak aurrera jarraitzen zuen etenik gabe, tarterik gabe, zuriunerik gabe. Milaka esaldi irakurri zituen ziztu batean. Konturatzerako, ahapaldiak irensten ari zen, ehunka orri pasatzen, aurrerabidean, mezu ezkutuen bilaketa ahaztuta. Lehen liburua amaitu zuenean, albo batera utzi eta pilotik hurrengoa hartu zuen, beste hitz mordo bat, esaldi, paragrafo, kapitulu. Komunera joatea ere ia ahantzita, une batez begiradak mahai gaineko paper puskara jauzi egin zion: liburuko orrien artean galdutako hutsune zuriak. Eta orduan konturatu zen. Bera zen hutsune zuria, bera liburuetako orrien artean galdutakoa.
Eta zer geratu da hartaz?
Gau bat, ehunka,
harrizko paretaren aurka bermatuta,
aparra galdutako
garagardo bat eskutan,
barraren ertzean.
Iluntasunean ezkutuka,
alderik alde erdi galduta,
bizitzari tunel bat irekiz
egunerokotasunetik ihes egiteko,
antolatu genuen beste mundu batera
igarotzeko lurrazpiko bidea,
ustez mundu egonkorra
eta aldi berean lausoa,
etenik gabe luzatutako inauteria.
Oroimenaren zirrikitu batean
gordetako aztarna txikerra,
itsumandoka bildutako
gau beltzen argi zurbila,
arraunlari besamotzen antzeko
mila ziabogen zorabioa.
Ezer ez gehiago, agian,
bide ertzean ikusitako
gertaera guztien arrastoek
utzitako lore ximelak.
