Amuitz

Banoa Baigorri, Oteitza eta Larraga arteko artadietan galtzera.

Noizbehinka nekazariak gidatutako traktorea zeharkatzen duen bidean gora, dagoeneko zainzuriak eman dituzten landare ilaren artean, ohorezko hondarrean pilatutako harri landuen azpitik sortzen diren masustondoen fruituak jatera joango naiz, mendi garaietatik datozen ibarrak elkartzen diren puntuan, mendi sakratuaren azpian, udako berotan ere idortzen ez diren aintziren ondoan, buztin gorritan oinetakoak zikintzera. Iparraldera begiratuko dut, mendi tontorretatik agertzen diren hodeiek ekaitza dakarten jakiteko, eta orduan buelta hartuko dut hegorantz, ibai ondoko bideari jarraituz etxeko babesa bilatzeko.

Eguzkiaren azken argitan, artzaina agurtuko dut, eta une batez, bere bakardadearen esanahia ulertuko dut.

Ortzian zehar egiten dut hegan

hodeien artean

eta atzean uzten ditut,

berriro etorriko ez den haizeak bezala,

harrapatu ezin ditudan ideiak,

ulertu ez arren behin eta berriro

irakurtzen ditudan hitzak,

zeru urdinaren doinuarekin

pentagrametan elkartzen diren soinuak,

airean ibiltzeari uzten diodan arte

poliki,

hartzen dut lur

eta zutik jartzen naiz indartsu

oroitzen dudan otoitz bakarra esanez,

zergatia jakin gabe,

adierazten dudan ezer ulertu gabe,

soilik oinak zoruaren gainean

sentitzen ditudalako,

eta burua zure besoen artean.