Amuitz

Bi muturren artean murgiltzen gara erdibidetik asko aldendu nahi izan gabe. Bakea eta lasaitasuna topatzen ditugu oparotasun gehiegizkora edo txirotasun gorrira hurbiltzen ez garenean. Iruditzen zaigu bi polo kontrajarrien arteko erdigunean dagoela bertute gorena. Hala izango da.

Ez dakigu ordea, bidea bihurritzen denean eta halabeharrez amildegiaren ertzera modu arriskutsuan inguratzen garenean, ez dakigu orduan lasaitasuna mantentzen, ez dakigu paisaia ikaragarriaz gozatzen, ez gara konturatzen bizitzan ibili beharreko beste tarte bat besterik ez dela. Onik aterako gara patuak hala nahi badu. Edo ez.

Eta amildegiaren ertzetik azkarregi aldentzeagatik beste alderaino iristen bagara, marmolezko pareten kontra jotzeko beldurra sentitzen dugu, gorputza higatzeko izua, hezurrak txikitzeko ikara.

Erdibiderako jauzia egingo dugu berriro, lasaitasunaren bila, atsedena lortu nahian, eta horrenbeste jotzen dugu bidearen erdigunera, bizitza erdi bizi besterik ez dugula egiten.