Itsasora berriro
…lau egun ez dira asko
itsasotik urrun egoteko
eta halere, hondartzatik ibili
gauerdian,
argi ahula kresalaren artean…
Lerro paraleloak dira,
zuriak itsaso beltzaren aurka,
eratzen dira eta deseratzen
hondarretara gerturatu ahala.
Itsaso beltzenaren sakonean
lehertu egiten dira
burrunba ozen eta sakon batez,
alderik alde hedatu
eta azalera beltzaren gainean
gerturatzen dira,
bata bestearen atzetik
erritmo iraunkorrean,
zipriztin arin batez hiltzeko
hondarrak xurgatuta.
Eta iruditzen zait ondoan dudala
Virginia Woolf, olatuak deskribatzen:
egunsentikoak, goizerdikoak,
eguerdiko eta arratsekoak,
eta hotzikara batek astintzen nau
goitik behera.
Eta iruditzen zait ondoan doala
Alfonsina Storni, bere sonetoekin
itsasora berriro.

Dolor
Quisiera esta tarde divina de octubre
pasear por la orilla lejana del mar;
que la arena de oro, y las aguas verdes,
y los cielos puros me vieran pasar.
Ser alta, soberbia, perfecta, quisiera,
como una romana, para concordar
con las grandes olas, y las rocas muertas
y las anchas playas que ciñen el mar.
Con el paso lento, y los ojos fríos
y la boca muda, dejarme llevar;
ver cómo se rompen las olas azules
contra los granitos y no parpadear;
ver cómo las aves rapaces se comen
los peces pequeños y no despertar;
pensar que pudieran las frágiles barcas
hundirse en las aguas y no suspirar;
ver que se adelanta, la garganta al aire,
el hombre más bello, no desear amar…
Perder la mirada, distraídamente,
perderla y que nunca la vuelva a encontrar:
y, figura erguida, entre cielo y playa,
sentirme el olvido perenne del mar.
Alfonsina Storni
Itsasora sartu zeneko hirurogeita hamargarren urteurrenean
Comment by amuitz — 2008 - 10 - 27 @ 2:06 am