Amuitz

Lurrera itsatsita,

lurrarekin berdinduta,

hitz bikoteak

arbelean idatzita,

hizkuntza honek

hala utzita,

eskuetako hatzak

korapiloetan lotuak,

haien artean

beirazko soinuak,

amorrua eusten

barne orekan,

oroimena itzalean

jakinmina garden,

sentipenak bare.

Bikoizketa, berreketa,

binakako isla.

Seinaleak irakurtzen ditut airean:
azaro erdiko zaparrada erdian,
hego lehorra zain dutelarik,
iparrerantz doazen hegabera galduak;
leihatiletatik argi hotza
isurtzen duen trenari
agur egiten dion umetxoa;
arratsalde bakar batean
bere milaka hosto horiak
galdu dituen makal erraldoia.
Eta badirudi ez direla sekula errepikatuko,
ezingo dudala
haize korronteen eta tanta errepikatuen artean
inoiz gehiago mezu ezkuturik ulertu,
izuak ala ezerezak estaliko dutela nire mundu txikia,
patxadak ala ezinegonak,
sokatik esekita dagoen arropa garbiak.
Beste behin leihoa zabaldu,
arnasa hartu
eta azaroko seinaleak irakurtzen ditut airean.

Egon naiz egun guztian

denbora galtzen

eta orain haren bila hasi naiz

baina ez dut aurkitzen.

Berandu ote da?

Goizegi?

Une honetan berreskuratu nahi dut

denbora galdua,

korrika eta presaka,

eta inoiz baino azkarrago

doakit boligrafoa

paperaren gainean

hitzak marrazten,

haren bila, larri.

Goiz ote da?

Beranduegi?

Zein ondo egoten den udazkenean,

gauza guztien erdi erdian:

noizbehinkako sargori eta

zaparrada haizetsuen artean,

orbelaren marroi eztietan itota,

iraganeko hondakinen eta

etorkizuneko arrastoen bidegurutzean,

ezerezean galduta,

sutondoaren epelean,

itsaso harrotuaren burrunbak urrumatuta,

lanbro finak estaltzen duen eguzki arrastian,

presarik gabe zure urrats irmoak entzuten

zuhaitzetatik erortzen diren hosto horiek

estaltzen nautelarik poliki.