Kikil
leihotik irristatutako argi izpi lausoetatik gorderik,
begirada lurrean
eta oinutsik,
horrela gogoratzen zaitut
goiz euritsu hartan,
mutu,
hutsik,
itxaropenik gabe,
zure gogoa
pertsianaren zuloetatik iragazi
eta mundu zabalera
bota nahian.
Kikil,
amaituta,
etsia.
Nork zioen denbora ez dela alferrik pasatzen?
