Amuitz

Ohitu egiten zara errutinara,

bat-batean dena desagertzen da

(batzuetan)

zenbaitetan dena borborka dago

(beste batzuetan)

eta aditzak sobera dauzkazu

(izan liteke)

eta gero dena duzu gehiegizko

(hala da)

eta ezin duzu errutinara ohitu

aldatzen direlako gauzak,

hurrengo esaldia esateko

hitz guztietatik bakarrik

inoiz ez eta haietatik

soilik ez paperera baina ezinezkoa

orriek mugak albo bietan,

eta goian, eta azpiko aldean,

orduan zentzurik gabeko esaldi luze bat,

ea nola, gabe ere idazle gorenak

ondoko esperimentu inkontziente bat

besterik ez,

gero kurtsorea

maiz esapideak

(ezabatuta hemendik aurrera).

Barnean: zirrara.

Izan

Batzuetan goragalea etortzen zait

eta sabeletik indarra egitean,

koloreak ateratzen dira,

garbi garbiak.

Begiratzen dut

komun zuloan eroritakoa:

iruditzen zait

horiarekin batera

gorrotoa doala beheti,

ur itogarriak laranjatuak dira,

eta urdinak eztarria

urratu dit.

Gero dena ubeltzen da,

eta itxaropen izpi bat

etsaiaren etxean bertan

lehertu egiten da.

Orduan lasaitzen naiz,

kamamila hartu izan banu bezala.

Gardena.

Azala berdea zen,

baina horia izateko bidea zeraman,

altxorra zuria zen,

azal beltzaren azpian gordea.

Eta halere bagenekien

kolore bakarra marroia zela.

Ikasi genuen sukalde piztuetako

leihoetara begiratzen,

irakurri genuen gaitzari aurre egiteko

belarren zerrenda.

Lorezaintzako eskuliburu batean

paradisua aurkitzea bezala,

edota drogarik eraginkorrenak

vademecum zaharkituetan topatzea,

halakoxea izan zen bidaia,

halakoxea itzulera,

baina berandu egin zitzaigun

eta konturatzerako

irudi baten bila genbiltzan

gaueko azken orduan,

norabide jakinik gabe galduta.