Amuitz

Lerosera iristen zarenean, barkutik jaitsi eta bertan oina jartzen duzunean, badakizu hori dela lekua, horra iritsi behar zenuela laster edo berandu. Ontziak utzi zaituen lekuan bertan arrantzaleak ari dira sareak konpontzen. Kale bakar bateko herrixka itsasoaren ondoan, etxeak ur gardenetaraino eta zuhaitzak uretan bertan ia. Lasaitasuna, gazteez betetako taberna bakarrean ezik, eta herri gunetik aterata, badia inguratzen doan errepidea. Honelako beste zenbait golko dauzka Lerosek, historian zehar ekintza bortitzen lekuko isilak izen direnak, zibilizazio desberdinen altxor preziatuak. Baina gaur, ororen gainean urdina, eraikuntzetan, zeruan eta itsasoan. Aire eta ur gardenak. Motor txikia gidatuz irla pixkanaka deskubritzearen plazera. Entsaladak eta saganakia. Eta sekulako bainuak Egeoko ur gazi epeletan. Iritsi behar zenuen lekura heldu zara, Leros uhartera, eta berehala konturatu ere.

Lurrean eserita

bi hankak gurutzaturik

hutsunea eragiten buruan.

Oroimenak ezabatuta,

urteek utzitako uztak deuseztatu,

gogoetarik ez, distrakziorik ez,

niretzako izan zarena ahaztu

udako arratsalde sargori honetan,

nire oroitzapenetatik egotzi

zure aztarnarik ñimiñoena,

agur esan, musu iheskor bi

eta zure arima osoa ihesean,

goibel eta burumakur.

Lurrean eserita

bi hankak gurutzaturik

hutsunea eragin nahian buruan,

Itzalak irudi lausotua

belardiaren gainean,

haritzaren adarrek

bide bihurrietako mapa

eskaintzen diete

larreko zomorroei

jarrai dezaten aurrera

eguzkiaren erasotik babestuta.

Denbora osoan

haritzaren geldotasunak

ziurtatzen du itzalak,

bide bihurriak,

belazean mugituko direla,

lekuz aldatu,

eta haiengan, zomorro isilek ere,

aurrera jarraituko dutela.