Ezin nuen gogoratu,
urmaelean uhin borobilak
geroz eta zabalago,
geroz eta urrunago
hedatzen zihoazen heinean,
ezin nuen gogoratu
harria
–hondo lohitsuan etzanda
egongo zen harria–
zertarako bota nuen,
zenbateko indarrez,
zein formatakoa zen
urmaelera bota berri
nuen harria,
ezin gogoratu nuena
uhin borobilak
geroz eta apalago,
geroz eta ahulago
desagertzen zihoazen heinean.
Lurrikara batek astindu gaitu
etxea dardarka utziz
eta lanparak dantzan bortizki,
armairuetatik erori dira platerak
eta barazki poteak,
apaletatik liburuak, sabaitik igeltsua.
Ohe azpian sartu naiz
burrunbak izutzen ninduelarik,
nire besoetan bilduta
astindua noiz amaituko.
Zuk berriz, paretei eutsi diezu,
horrela eroriko ez zirelakoan,
irmo geratu zara
nahitaezko zutabe gisa,
eta lurraren ikarak
desitxuratu zaitu, hondatu,
eraikina hondatu digun moduan.
Egunak behar izan ditugu
etxea txukuntzeko,
baina nik dardarka jarraitzen dut,
eta zuk, pitzaturik.
